Ethiopië

• Aantal dagen: 21
• Van: 13 January, 2007, Tot: 04 February, 2007
• Reisorganisatie: Shoestring

Dag 1: (13 januari)

Vandaag begonnen we aan onze 23-daagse rondreis door Ethiopië. Op Schiphol kwamen we er achter dat Tjasse op de wachtlijststond, omdat de vlucht overboekt was. Na enig aandringen is hij toch meegekomen op de vlucht. Bovendien zouden we een tussen- stop van 1 uur en 15 minuten in Khartoum hebben. Dit was vooraf niet gemeld door Shoestring. In Khartoum mochten we natuurlijk niet uit het vliegtuig om de benen te strekken, maar we zijn intuusen wel wat gewend. Om 22:00 uur plaatselijke tijd kwamen we aan in Addis Abeba. We hebben direct Euro's omgewisseld voor Birr, de nationale munteenheid van Ethiopië. Dat ging bijzon- der vlot en dus snel door de paspoortcontrole. Bij de bagageband moesten we wel een poos wachten op de bagage, maar ook dat is niet abnormaal. Toen we onze bagage hadden, stak het eerste probleem van deze vakantie de kop op: er was niemand om ons op te halen en naar het hotel te brengen. We hebben meer dan een half uur gewacht, om vervolgens iemand van de luchthaven aan te schieten. Deze persoon heeft taxi's voor de hele groep (15 personen) geregeld. Vanuit het hotel hebben we geprobeerd om contact te krijgen met Greenland Tours, de lokale reisorganisatie, maar dat lukte niet. We hebben toen maar een paar borrels genomen aan de bar van het hotel. Op het eerste gezicht lijkt het een leuke groep en later blijkt dat ook wel zo te zijn.  

Dag 2: (14 januari)

's Morgens na het ontbijt heeft Eva, één van de groepsleden, met Shoestring in Nederland gebeld en hen verteld wat er de vorige avond gebeurd was. Shoestring heeft toen contact gehad met Greenland Tours of er nog iemand zou komen. Dat zat er voor van- daag niet meer in. Sterker nog, Greenland Tours beweerde dat er vandaag iemand op de luchthaven zou hebben gestaan, omdat men dacht dat we vandaag zouden arriveren. Wij vonden dat nogal vreemd, want er waren wel kamers voor ons geboekt van zaterdag op zondag. Ra, ra, hoe kon dat? Greenland wenste geen duidelijke verklaring te geven voor dit misverstand. We zijn toen met een groepje van zes Addis Abeba maar wat gaan verkennen. De zes waren: Patrick, Carine, Luc, Tina en wij tweeën. Addis Abeba is op zich niet zo'n mooie stad, maar de musea die er zijn zijn wel mooi. Wij zijn naar het etnologisch museum geweest. Dit is zeker de moeite waard, omdat je daar de gehele geschiedenis van alle bevolkingsgroepen van Ethiopië kunt zien. Vervolgens naar de Piazza gelopen, via Keulen en Aken en 't was niet eens de moeite waard vonden wij. Tussendoor nog even wat gegeten in een lokaal restaurant, het ge- recht van Ethiopië, injera (zure pannenkoek). Je moet er van houden. Willy dus niet:"Het is net of je een hap azijn naar binnen werkt". Het viel ons wel op dat er in Addis Abeba veel militairen op straat liepen. We zijn nog naar St.George Cathedral geweest. Patrick, Tjasse, Tina en Luke zijn nog binnen geweest. Carine en Willy niet, zij hebben de openlucht kerkdienst bijgewoond. Na nog wat gedronken te hebben zijn we weer naar het hotel gegaan. Hier kregen we van Eva, die nog weer contact had gehad met de reisorganisatie, te horen dat het morgen om 6.30 ontbijt is en dat er om 7.30 vervoer en een reisbegeleider komen, we zijn benieuwd. 's Avonds lekker makkelijk tegenover het hotel bij een pizzeria “Deli Roma” gegeten en daarna gaan slapen.

Dag 3: (15 januari)

Vanmorgen tegen 6.00 uur opgestaan, omdat om 7.30 de bus en gids zouden komen. Om 7.45 uur kwam er wel een bus met chauffeur Defar, maar nog geen reisbegeleider. We hebben toen tegen Defar gezegd dat we niet vertrekken zonder gids. Hij heeft toen gebeld en jawel hoor om 8.30 uur kwam er een gids Jared en konden we vertrekken. Vandaag naar Debre Markos gereden voor overnachting. (We zouden eigenlijk in Dejen overnachten, maar dat hotel was vol, dus we moesten 30 km verder rijden, maar dat scheelt morgen dan weer). Over het algemeen was de weg goed. Echter 40 km lang hebben we flink gehobbeld. We hebben genoeg stops gehad onderweg. We hebben Debre Libanos bezocht, één van de meest heilige plekken van Ethiopië. Deze kathedraal had mooie glas in lood ramen en verschillende fresco's. Toen we eruit kwamen was er net een begrafenis bezig, dit was toch wel heftig. Verder nog een aantal keren gestopt om foto's te maken, even de benen te strekken en niet vergeten te plassen. Het land-schap was met steile bergen/rotsen, veel dor gras en een enkele boom. Her en der stonden wat hutjes verspreid, waar dan een familie woont. Bij één familie rondgekeken.

Dag 4: (16 januari)

Vanmorgen hebben we bijna een half uur opgesloten gezeten in onze kamer. Er waren 2 deuren in de kamer één naar de gang en één naar het balkon en beiden wilden niet open. We hebben heel hard op de deur gebonsd, uiteindelijk kwam er iemand van het personeel via een klein raampje aan de balkonkant naar binnen gekropen en heeft met veel moeite de deur los gekregen. Dit alles had één voordeel we hebben wel een hele mooie zonsopkomst gezien, één nadeel de foto's daarvan waren bij overzetten op de computer even later zomaar spontaan verdwenen, dat was wel flink balen. Tjasse had helemaal een pech dag, want die namelijk diarree en rommels in zijn maag. Hij heeft imodium geslikt, omdat we 265 km met de bus moesten. De omgeving was hier heuvelachtig, met veel dor gras en wat groene bomen. Verschillende kleine dorpjes doorgereden, bij één gestopt omdat er een band van de bus verwisseld moest worden. We hadden heel wat bekijks van de Ethiopiërs, ze stonden helemaal om ons heen. Het viel op dat er heel veel mensen liepen met stro, bamboestaven of vee, iedereen leek onderweg. De runderen, schapen en geiten liepen dan ook regelmatig over de weg. 's Middags naar de Tissat Izu watervallen geweest. Tjasse is niet mee geweest, was te beroerd. Dit was maar goed ook, want de weg er naar toe was heel slecht en 't was flink stof happen. We moesten een klein half uur lopen naar de watervallen. En ondanks dat ze misschien niet meer zo spectaculair zijn als eerder (voordat de dam werd geplaatst) was het toch zeker de moeite waard. Op weg naar de watervallen toe stonden nog wat huisjes, waar kinderen allerlei handgemaakte souvenirs verkochten o.a. sjaals en kalebassen en ze waren erg vasthoudend, niks gekocht.

Dag 5: (17 januari)

Vandaag zijn we met een bootje het Tana meer opgeweest. We hebben 2 kerken met z'n allen bezocht, de Nagra Selassi kerk en de Ura Kirhane Modret kerk. De laatste kerk mochten geen vrouwen in, dus daar zijn alleen de mannen heengegaan en de vrouwen naar een nonnenonderkomen. Het was daar echter zo donker dat we weinig konden zien en licht was er niet. De andere kerken, waaronder de Kibran Gabriël kerk, waren wel aardig. Maar als ik van te voren precies geweten had wat me te wachten stond en voor het geld, was Willy niet meegegaan. We hebben namelijk 3 ½ uur heen (verste eiland) en zeker 4 uur terug over het meer gevaren, waar eigenlijk niks te zien was als alleen water. We gingen om 8.00 uur weg en waren om 20.00 uur weer terug en toen hadden we 3 eilandjes met een kerkje erop gezien en dit koste 300 Birr (30 euro) p.p. Willy heeft onderweg nog een nat pak gehaald omdat er een golf de boot inkwam, gelukkig had Carine nog een extra broek bij zich.

Dag 6: (18 januari)

Vanmorgen richting Gondar gereden. Op dit traject waren er veel rijstvelden. We zijn even gestopt bij een paar hutjes waar ze aan het dorsen waren en waar een familie woonde. De volgende stop was Gods Finger (een rots). De weg was goed. Weer veel runderen, schapen en geiten op de weg. We zagen onderweg nog een geit grazend boven-op een tankwagen, dit was wel erg komisch. In Gondar eerst geluncht, daarna deelgenomen aan het Timkatfestival (een processie) Dit was erg spectaculair, we hebben ruim een uur meegelopen. 's Avonds met z'n allen gegeten. Margo kreeg tijdens het eten een graat in haar keel. Gelukkig hadden we 'Luc de dokter' in ons midden, die haar hiervan weer verlost heeft. Het hotel in Gondar is heel eenvoudig, geen water en weinig licht.

Dag 7: (19 januari)

anmorgen was het vroeg opstaan om 5.30 uur, want om 6.00 uur moesten we weg, voor het vervolg van het Timkatfestival. Dit werd iets later omdat de chauffeur en gids bonje hadden en de chauffeur gisteren ineens vertrokken was. Wat er precies was weten we niet (hoeven we ook niet te weten). Uiteindelijk zijn we met een taxi en een ander busje op de plek van bestemming gekomen. Het badritueel wat er zou zijn is niet op de eigenlijke plaats gehouden, want die werd gerestaureerd. Het was bij een kleiner bad, vandaar dat er ook niemand inging, maar dat de mensen voor het bad werden gezegend. We konden er helaas niks van zien want het was vreselijk druk. Daarna ontbeten om vervolgens de tas te pakken. Daarna hebben we nog een sight seeing gehad door Gondar, we hebben een kasteel en een kerk bezocht. Daarna geluncht. Na de lunch was de chauffeur weer boven water en zijn we richting Debark gegaan richting Simiengebergte. De weg was erg slecht de plaatsjes werden steeds kleiner en de eerste kip is gesneuveld, wat geen wonder was met al die beesten die steeds over de weg liepen. Een heleboel herders met kuddes gezien. Het landschap werd bergachtig. We moesten toegang betalen toen we Simien National Park ingingen. Ons hotel in Debark heeft geen eigen douche en wc op de kamer. 's Avonds met z'n allen gegeten in het hotel, omdat er verder niks is.

Dag 8: (20 januari)

ederom even na 5.30 uur het bed uit, want we gingen in het Simien National Park wandelen. We werden geëscorteerd door 2 mannen met geweren die eventuele wilde beesten of agressieve mensen op afstand moesten houden. We moesten eerst nog een stuk met de bus rijden over erg hobbelig en stoffige weggetjes. Daarna hebben we een aantal uren gelopen, we zaten op een gegeven moment op bijna 4000 meter hoogte. Tussendoor even geluncht. Het was zeker de moeite waard , 't was een mooie omgeving met al die bergen en ook hier en daar wat bloemen. We hebben groepen bavianen gezien en een springbok o.i.d. Het was wel zwaar met die warmte, hoogte en berg op berg af, maar we hebben heel regelmatig gestopt. Aan 't eind nog naar een waterval geweest, hoewel waterval wel een erg groot woord was voor dat miezerige straaltje. Om 14.30 uur zijn we weer richting hotel in Debark gegaan. Alle tassen op de bus geladen en om 16.00 uur weer vertrokken richting Gondar. Dit was wederom flink stof happen en op 't eind ook nogal frisjes, om dat de ramen achter open moesten blijven zodat het stof de bus uitkon dat via de wielkasten naar binnen kwam. Onderweg vlak voor Gondar nog even gestopt bij een Joodse familie en daarna op naar ons hotel waar we eerder ook waren geweest. Met dit verschil dat er nu wel water was , wat maar goed was ook, want iedereen zat van top tot teen onder het stof, dus we konden lekker douchen en haren wassen. 's Avonds met z'n allen gegeten in hetzelfde hotel waar we tot nu toe steeds hebben gegeten, omdat dit volgens onze gids Jared de enige plek is waar je als toerist goed kan eten. Dat het goed is dat klopt in ieder geval.

Dag 9: (21 januari)

Vandaag hebben we de hele dag in de bus gezeten van Gondar na Lalibela. Voor we vertrokken hebben we in Gondar bij een juice bar ons vitamine gehalte even op peil gebracht voor de komende dag met heerlijke verse juice. Het grootste gedeelte hebben we over een slechte weg gereden, dus dat was weer flink hobbelen en stof happen. Onderweg de nodige keren gestopt om foto's te maken, benen te strekken en te plassen. In een dorpje onderweg gegeten. Tegen het donker kwamen we aan in Lalibela. In een fantastisch hotel, ruim, goeie bedden, mooie badkamer, verreweg het mooiste tot nu toe. Eindelijk hadden we de kans om onze kleren te wassen. 's Avonds met z'n allen gegeten in het hotel.

Dag 10: (22 januari)

anmorgen konden we lekker uitslapen tot 7:15 uur. We gingen de kerken van Lalibela bezoeken. We moesten 200 Birr (20 euro) p.p. toegang betalen voor alle kerken samen zowel de noordelijke als de zuidelijke kerken en het ticket was de hele dag geldig. 's Morgens hebben we de noordelijke kerken bezocht. Na de lunch die we in het dorp hebben genuttigd een gedeelte van de zuidelijke kerken bezocht. Ondanks dat het heel bijzonder was, dat al de kerken uitgehakt in tunnels waren , waren we op een gegeven moment wat kerk moe, dus de laatste niet meer in geweest. Om 16.45 uur waren we weer terug in het hotel. Eindelijk even wat tijd om te relaxen, want daar is tot nu toe nog weinig van gekomen deze vakantie. Om 19.00 uur wezen eten met z'n allen in het hotel. Daarna met z'n negenen tej gedronken in de Torpedo Bar; een traditionele tej bar, hèt drankje in Ethiopië. Dit was heel gezellig en natuurlijk tej gedronken. Het was er in 3 varianten: de lichte de middel en de sterke. Tjasse ging voor de sterke en Willy voor de milde, echt geweldig vond ik het niet, maar vies was het ook niet. We werden gebracht en gehaald door de shuttle bus van het hotel. Waarvan we de volgende dag nog te horen kregen dat we voor deze ritjes moesten betalen.

Dag 11: (23 januari)

andaag was zo'n dag die je het liefst niet meemaakt tijdens een vakantie. We vertrokken om 8.00 uur uit Lalibela en kwamen om 21.30 uur aan in ons hotel in Kombalcha. 's Morgens onderweg 2 lokale markten bezocht. De eerste was heel leuk, hier kon je rustig rond lopen. Wij waren voor die mensen ook een hele belevenis. Op de markt was o.a. groente, fruit, sjaals en beesten te koop. De tweede markt was duidelijk toeristischer, want we waren amper uit de bus gestapt of er werd van alle kanten door kinderen aan ons getrokken dat ze geld wilden, dat was jammer. Het grootste gedeelte van de weg was heel slecht. We waren aan de andere kant van de bergen, waar alles veel groener is, maar ook natter, want we hebben onze eerste regen gehad. Op de gegeven moment zaten we op 3300 meter en reden dus in de wolken. Ze waren overal met de weg bezig, dus dat schoot niet op. Voor Willy, en ook van meerdere groepsgenoten, meest angstige moment was om 19.30 uur 's avonds. Het was al hartstikke donker en we stonden ineens stil en konden geen kant meer op. Het bleek dat er 2 voertuigen voor ons een truck op de modderige weg (heuveltje op) geslipt was en binnen 1 meter van het ravijn tot stilstand was gekomen. We hebben ongeveer een half uur gewacht totdat de truck was weggesleept. We zijn met een paar mensen nog even de bus uitgeweest,omdat we moesten wachten, maar dit was niet zo'n goed idee, want je zakte tot je enkels weg in de modder. Maar ja toen de truck eindelijk was weggesleept moesten wij nog over dat spekgladde stuk. Dit ging gelukkig goed, maar Willy heeft wel doodsangsten uitgestaan. Toen we dat hadden gehad werd een groot gedeelte van de rest van de reis door laaghangende mist beheerst (er schoot zelfs nog een hyena voor de bus langs). Willy is nog nooit zo blij geweest dat ze ergens ongeschonden een plaats binnenkwam. Dit was echt super kunst rijwerk van Defar. (De volgende dag gaf hij zelf ook wel toe dat het maar goed was dat het donker was en dat we niet alles hebben kunnen zien want het was echt bloedlink geweest). Toen we bij het hotel aankwamen bleek dit volgeboekt te zijn. Greenland had geen kamers gereserveerd. Op naar een volgend hotel, dit was echt 10 keer niks, maar we hadden geen keus. Een kamer (is al een groot woord) met een bed van ca. 110 cm breed met een diepe kuil in het midden wat vreselijk kraakte en daar moesten we samen in liggen. Een wc die niet stil te krijgen was en een douche die je niet kon gebruiken. Omdat het inmiddels al na 21.30 uur was, was het restaurant van het hotel al dicht. Aan de overkant nog even wat geprobeerd, maar daar was ook bijna niks meer. Alles verliep zo chaotisch en op het laatst had iedereen behalve Willy drinken en dat was de druppel, toen is ze naar haar kamer gegaan en heeft daar wat nootjes met water genuttigd.

Dag 12: (24 januari)

Vannacht slecht geslapen, geen wonder met zo'n bed. Voor vertrek nog even een broodje en thee bij een bakkertje aan de overkant gehaald, voor weer een lange dag in de bus. Met voor het grootste gedeelte slecht/regenachtig weer en voor de helft slechte wegen. Maar wel weer veel groen en veel dromedarissen gezien. Een groot gedeelte van de groep was of verkouden of niet lekker. Onderweg een paar keer gestopt. Halverwege 2 keer controle gehad door de politie, ze keken alleen in de bus. Voor Addis Abeba heb-ben we op een stuk van nog geen kilometer 3 keer controle van politie gehad, waarvan ze 1 keer onze paspoorten wilden zien. Later hoorden we dat dit was omdat er in Addis Abeba een conferentie van de Unie van Afrikaanse staten was. Terug in het hotel een envelop met inhoud aan de chauffeur en bijrijder overhandigd, want morgen gaan we naar het zuiden met de landrovers. 's Avonds met een groot gedeelte van de groep weer tegenover het hotel de pizzeria gegeten, want niemand had zin verder te lopen om nog wat anders te zoeken na 2 lange reisdagen. Nog even een afzakkertje genomen en toen gaan slapen.

Dag 13: (25 januari)

Vandaag richting het zuiden vertrokken met 4 landrovers. Patrick, Carine, Tjasse en Willy zaten met chauffeur Lamu in één Landrover (dit bleek achteraf een gouden combinatie). We waren nog maar amper Addis Abeba uit of we waren al één auto kwijt, die had een andere afslag genomen. Dus hebben we zeker 20 minuten staan wachten voordat die auto weer bij de rest was en we verder konden. De weg was goed geasfalteerd. In het begin was het nog druk verkeer op de weg, dit werd later wat minder, maar de beesten die zomaar spontaan de weg oplopen heb je ook hier. Onze indruk is wel dat het midden van Ethiopië waar we nu doorheen rijden wat rijker is, want de huizen zien er beter uit en de mensen lopen er ook beter gekleed bij. Het ging niet zo snel want de Lamu reed maar 80-85 max., want als harder ging begon de auto te schudden. Na de lunch zijn we met alleen onze jeep (want de mede-groepsgenoten wilden niet) naar het Abijata en Shalla National Park geweest. Hier hebben we wat beesten gezien: everzwijnen, springbokken, struisvogels en flamingo's langs het meer. Naar de heetwaterbron geweest en verscheidene malen uit de auto geweest voor de uitzichten. En we hebben gezien dat de struisvogels naar hun avond/nachtverblijf gingen. We hadden hier echt het idee dat we door een park in Afrika reden, de savannes alleen zonder de wilde beesten. Wij waren de enige bezoekers, was echt de moeite waard. Om 17.45 uur waren we bij de lodge, deze ligt heel mooi rustig verscholen tussen de bomen aan het Langano meer. Patrick en Willy hebben nog even gezwommen in het meer. 's Avonds met z'n allen gegeten. Om 22.30 uur ging overal het licht uit in de lodges.

Dag 14: (26 januari)

anmorgen richting Arba Minch gereden, een hele groene omgeving. We zijn na een poosje gestopt bij een juice bar en de nodige vitamines weer aangevuld. Vlak na de lunch kreeg één van de jeeps panne, een schokbreker ging stuk. Een half uur langs de kant van de weg gestaan toen was het euvel weer verholpen. Tenminste dat dachten we, want we hebben nog 2 keer hierom stilgestaan. We hebben bij een Dorze familie binnen gekeken op 4 km. hoogte Op de weg ernaar toe en weer terug stonden allemaal kindjes te dansen en kunstjes te doen om geld te vangen, heel mensonterend. Op de terugweg naar beneden kwamen we ook allemaal vrouwen tegen met zware manden boodschappen op hun rug en die moesten met die zware dingen nog helemaal de berg op. Het laatste stukje naar Arba Minch was de weg vol met beesten die van overal terug naar hun hok/nachtplek werden geleid. Vanavond met z'n allen in het hotel gegeten. Dit liep niet echt vlotjes, er waren groepsgenoten die langer dan 2 uur op hun eten moesten wachten.

Dag 15: (27 januari)

andaag heeft de groep zich in tweeën gedeeld. Een gedeelte ging naar het Nechiar Park om zebra's te kijken. En een gedeelte ging naar de warmwaterbronnen. Tjasse en Willy gingen mee naar de warmwaterbronnen, samen met de twee Hennie's en Tina. Achteraf bleek dat we helemaal niet naar de warmwaterbronnen zijn geweest, degene die wij graag wilden zien, dus dat was balen, maar niks aan te doen. We hebben wat rondgelopen in het park, met een plaatselijke gids. Op een gegeven moment konden we niet verder lopen vertelde de gids, omdat er een stam woonde de “Goesies” (fon.) en die zijn gevaarlijk. Als ze willen trouwen moeten ze eerst een man vermoorden en dan met zijn penis naar de vrouw waarmee ze willen trouwen. Wij blij dat we in Europa wonen! We zijn één bron tegengekomen, met koud water (helaas). Nog wel even ingezwommen, dus was niet zo'n succes want je voelde allemaal kleine visjes langs je benen zwemmen. Daarna hebben we geluncht. 's Middags zijn we met een bootje het Chamomeer op geweest en hebben we krokodillen en nijlpaarden gezien. Dit was heerlijk relaxed. 's Avonds zouden we buiten het hotel gaan eten, maar Willy werd toen ineens beroerd dus is niet mee geweest, op bed gelegen. Tjasse is wel mee geweest met de groep en ze hebben met elkaar flink geswingd, want er trad een band op.

Dag 16: (28 januari)

anochtend zijn we vertrokken richting Turmi. Dat viel niet mee in die bloedhitte op hele slechte wegen als je niet lekker bent, ook al zat Willy voorin. We voelden ons soms net de koningin, alsmaar zwaaien. Naarmate we verder naar het zuiden reden, werd het steeds rustiger op de weg. En op een gegeven moment reed er niemand meer alleen af en toe een verdwaald beest, o.a. een baviaan en een dikdik. Onderweg geluncht en door droogstaande rivieren en rivierbeddingen gereden. We hebben een dorp bezocht. Dit was niet echt een pretje. We hadden wel gedacht dat het commercieel zou zijn, maar dit was wel heel erg. Iedereen was aan je aan het trekken om een foto's van ze te maken voor 1 Birr p.p. (€ 0,10). Dus dat was weer heel snel de auto in voor Willy, zeker omdat ze niet lekker was. Het was wel heel lief van onze chauffeur Lamu dat hij rekening hield met zijn rijstijl omdat Willy niet zo lekker was. Met bijna donker kwamen we aan op de camping in Turmi. Er was nog net genoeg tijd om de tent op te zetten. 's Avonds heeft onze kok Johannes lekker gekookt. Willy heeft ook weer wat gegeten en dat ging aardig goed. Daarna rustig in de tent gaan liggen en toch wel goed geslapen.

Dag 17: (29 januari)

anmorgen voelde Willy zich weer goed. We zijn na het ontbijt naar de Omovallei vertrokken, naar het dorp van de Omo ari geweest. We moesten over met een bootje. Dit koste 30 birr (3euro), toegang tot het dorp koste 20 birr en dan nog eens 1 birr p.p. voor een foto. Maar de bewoners waren gelukkig minder opdringerig dan de stam in het vorige dorp. Het was er trouwens wel weer bloedje heet. Maar wel mooie plaatjes gemaakt. Op de terugweg was er 2 keer even wat pech met 2 andere jeeps, maar dit was snel verholpen. 's Middags heeft Johannes weer een heerlijke lunch gemaakt. Daarna zin we naar een lokaal marktje geweest. Hier waren hoofdzakelijk Hamarvrouwen en mannen die spullen verkochten er viel niet af te dingen, niks gekocht. We hadden het snel gezien, want we raakten langzaam bedweld van de hitte. Na even in de schaduw wat gedronken te hebben, zijn we naar een schooltje gegaan om onze pennen af te geven. Er was geen school op dat moment, maar de directeur was er wel en hij heeft de pennen in ontvangst genomen en ons wat vertelt over de school. Er zitten o.a. 355 leerlingen op en 20 docenten die les geven. De klassen zijn maximaal 45 leerlingen en het is een lagere school. We hadden hier even een regenbui, maar deze was naar 10 minuten weer voorbij.Overal waar je loopt lopen er kindjes aan je hand mee, waarvan het de meeste om een birr of pen te doen is. Ze geen geld gegeven, want dat is uit den boze, wel een snoepje. Nog even lekker gerelaxd, gedoucht en geschreven tot aan het avond eten. Na het eten nog met een aantal van de groep naar dansen toe geweest. Dit viel wat tegen, want het was te donker om het goed te zien. Want de enige verlichting was die van onze 3 landcruisers (het was namelijk op een openvlakte). Na een ½ uur hadden we het wel gezien. Het koste 50 Birr p.p. (€ 5,00).

Dag 18: (30 januari)

anmorgen om 6.30 uur opgestaan en de tent opgeruimd, want we gaan weer verder. Volgens het reisprogramma zouden we een nacht kamperen in het Mago National Park bij de Nevi rivier. Maar we hoorden van Sawadee (een andere reisorganisatie die daar was) dat de weg te slecht was i.v.m. regen die gevallen was. We zijn daarom een dag eerder naar Jinka gegaan en overnachten hier 2 nachten in een tent (i.p.v. 1 nacht in een tent in Mago National Park en 1 nacht in hotel in Jinka). De weg naar Jinka was echt heel erg slecht, meer gat dan weg. We hebben onderweg nog een marktje bezocht. We moesten eerst een uur wachten totdat ie begon en vervolgens stelde het echt hele-maal niks voor (er zaten maar een paar mensen met een paar dingen, zonde van de tijd). Om 16.00 uur kwamen we aan op de camping in Jinka. De tent moest opgezet worden en Tjasse was ineens in geen velden of wegen te zien. Dus Willy heeft samen met Jared de tent opge-zet. Na het eten nog met een paar rond het kampvuur gezeten.

Dag 19: (31 januari)

anmorgen om ongeveer 5.00 uur begon het te regenen, 't werd daardoor heel klam in de tent. Het werd even later wel wat droger. Na het ontbijt naar Mago NP gegaan (een andere ingang als die we anders zouden hebben genomen). Carine ging niet mee, want die was niet lekker. We moesten toegang betalen voor het park (terwijl in de reisbeschrijving stond dan de toegang inclusief was) voor een gids en om het Mursi dorp te bezoeken en 2 Birr (€ 0,20) voor elk Mursi persoon waar je een foto van nam. De Mursi waren minder opdringerig dan de stammen die we eerder hadden bezocht. We hebben ongeveer 20 minuten in het dorp doorgebracht met rondkijken en foto's maken. Nog een schoteltje gezocht, wat de vrouwen in hun onderlip dragen. Nadat we het Mursi dorp hadden bezocht zijn we nog wat door het park gereden en naar de Mago rivier gelopen. Het enige wat we gezien hebben waren bavianen. Na de lunch die we in het park hebben genuttigd zijn we weer naar de uitgang gereden. Wat met haken en ogen ging. Want we hebben nog een landcruiser van de reisorganisatie Koning Aap geholpen die pech had. Eén landcruiser van ons heeft hem getrokken en er zijn wat mensen van Koning Aap bij ons in de auto gekomen. Aan het eind van de middag kwam de reisbegeleidster van Koning Aap ons de chauffeurs nog een kratje bier brengen voor de hulp, dus dat was wel aardig. 's Avonds na het eten weer met een aantal bij het kampvuur gezeten.

Dag 20: (1 februari)

anochtend konden we uitslapen we hoefden pas om 8.00 uur te ontbijten. Voor het ontbijt al wel vast de tas gepakt en de tent opgeruimd, want vandaag gaan we terug naar Arba Minch. Onderweg nog gestopt bij een markt in Key Afar, dit moest volgens beschrijvingen één van de mooiste/kleurijkste markten zijn. Wij vonden het nogal tegenvallen. Verders nog even bij een ander lokaal marktje gestopt wat erg hectisch was en niet zoveel bijzonders was. En nog gestopt voor de lunch, dit duurde wat langer omdat Eva en Liesbeth even hadden gerust omdat ze ziek waren. Later nog gestopt om wat te drinken en omdat één van de landrovers een lekke band had. De weg was erg slecht Lamu heeft goed zijn best gedaan om zoveel mogelijk alle gaten en kuilen in de weg te vermijden en dat waren er ontelbare. Om 18.00 uur kwamen we aan in Arba Minch. Even opgefrist en toen met elkaar wezen eten in het dorp, behalve Tjasse, omdat hij niet op tijd klaar was en Eva omdat ze ziek was.

Dag 21: (2 februari)

anmorgen zouden we om 7.00 uur vertrekken uit Arba Minch want we hadden een reis van 500 km voor de boeg. Om 6.00 uur zouden we ontbijten maar dit kwam pas tegen 7.00 uur. Uiteindelijk zijn we om 8.30 uur vertrokken omdat Tina niet in staat was om eerder te reizen, want ze was goed ziek geworden van de vis die ze een dag eerder had gegeten. Maar met een hoop imodium is ze de reis aardig goed doorgekomen. 's Morgens even gestopt om wat te drinken en rond 13.30 uur om wat te eten en verder maar doorgekacheld. Onderweg was er nog iemand die de theedoek van Carine en Patrick uit onze auto jatte, terwijl we reden, hieronder hing hun geld buidel, die bleef gelukkig gespaard. Lamu spurtte gelijk de auto uit, daarna de jongen de theedoek liet vallen. Onderweg een hoop hey you's, birr's en highlands (watermerk) langs de kant van de weg geschreeuwd door kinderen. “s middags op een enkele plas pauze na even wat langer gestopt, omdat zo 75 km voor het einde Willy wel erg veel last kreeg van haar been (waarvan de zenuw onherstelbaar beschadigd is tijdens rondreis door India). Maar na een paar pijnstillers en wat rondgelopen te hebben ging het beter. Toen we op een gegeven moment i.v.m. drukte even moesten stoppen kreeg Patrick die voorin zat nog een mep van iemand, hij vloog de auto uit om die persoon achter na te gaan maar kreeg ‘m niet meer te pakken. In het eind van de haven ongeveer 2 km voor het eind kregen 2 van de 4 landrovers nog problemen met de benzine toevoer, maar dat was snel opgelost. Alleen onze auto (van Carien, Patrick, Tjasse, Lamu en Willy) heeft van het begin tot het einde geen problemen gehad. Mede dankzij de uitstekende rij/stuurvaardigheid van Lamu is alles gesmeerd verlopen. Om 18.30 uur waren we terug in Addis Abeba in het Ibex hotel. Om 20.00 uur zijn we met z'n allen op kosten van Greenland wezen eten, ook de chauffeurs waren erbij met traditioneel eten en dansen. Voordat we daar heen gingen kregen van Ronald (via Jared) te horen dat de chauffeurs teleurgesteld waren over de fooi die ze hadden gekregen. Dit was niet wat Willy wilde, dus toen we bij Lamu in de auto zaten na het etentje (wat trouwens wel gezellig was) heb ik hem gevraagd of hij teleurgesteld was, toen zei hij van niet. Toen Willy heb toch wat extra geld wilde geven wilde hij dit niet aannemen, want hij zei dat het echt prima was zo. Aan de bar van het hotel met een paar nog even wat gedronken en de vakantie z'n revue laten passeren.

Dag 22: (3 februari)

Vandaag de laatste dag. Vanmorgen eerst lekker uitgeslapen, om 9.00 uur ontbeten en daarna alle spullen van iedereen op één kamer gezet (tegen betaling). Daarna met Carine en Patrick naar de Mercato geweest (de grootste markt van Afrika). Er waren 2 grote en 1 wat kleinere overdekte hal en voor de rest een hele hoop winkeltjes eromheen. In één van de grote hallen waren wat souvenirwinkels maar verder was het vrijwel overal alleen kleding en schoenen voor Ethiopiërs. Nog een ketting en een klein masker gekocht. Toen we er zat van waren, zijn we weer terug naar het hotel gegaan. Hier wat rondgelummeld, gezeten, gedronken en om 17.00 uur met z'n allen gegeten; heerlijk pizza en pasta bij de overburen pizzaria Deli Roma. Om 19.00 uur zouden we opgehaald worden door een bus van Greenland die ons naar de luchthaven zou brengen. Al wat er kwam geen bus en op 1 persoon na had iedereen het ook wel helemaal gehad met Greenland en reisbegeleider Jared (hij zal ook wel erg op z'n neus hebben gekeken van de vrijwel lege envelop voor z'n tip, maar dat is zijn eigen probleem/schuld). Er brak wel een gigantische regen- en onweersbui los welke binnen een paar minuten de zijkanten van de weg veranderde in een snel stromend riviertje. Toen er tegen 20.00 uur nog geen bus was regelden steeds meer mensen zelf een taxi om naar de luchthaven te gaan, zo ook wij. Uiteindelijk is er even na 20.00 uur toch nog een bus gekomen. Maar toen de rest aankwam waren wij al ingecheckt. En we hoefden geen luchthaven belasting van $ 40,00 te betalen (wat in de reisbeschrijving had gestaan en dat het alleen maar in dollars kon) dus dat omwisselen hadden we ons kunnen besparen. Onze overgebleven birren weer teruggewisseld voor euro's en wat rondgelopen/gezeten op de luchthaven totdat het vliegtuig om 23.30 uur vertrok. Willy had gelukkig beenruimte voor haar linker been. In het vliegtuig een beetje gedommeld. Om 6.40 uur kwamen we aan op Schiphol. De bagage was er snel. Van iedereen afscheid genomen.

En zo kwam er een einde aan een vakantie met vele pieken en dalen.

Zowel fysiek als mentaal was het een zware reis. Zo hadden we het nog niet meegemaakt. De grootste oorzaak hiervan was dat we een hele slechte reisbegeleider hadden (een plaatselijke reisbegeleider van Greenland Tours). Hij gaf weinig informatie en was erg chaotisch. Dit zorgde voor irritaties en gaf ook af en toe wat wrijving onderling in de groep. Hoewel we er altijd als groep wel weer uitkwamen. Maar desondanks hebben we mooie dingen gezien: - mooie natuur - cultuur - stammen de reis was zeker de moeite waard, ondanks de soms lange reisdagen.

Het noorden van Ethiopië vonden wij wat armer, maar de mensen waren er over het algemeen wat vriendelijker. Het midden was groener en de bevolking wat rijker. In het zuiden waren de mensen nogal belust op geld, dat was jammer. Vooral in het zuiden was het soms erg warm.

Als we achteraf de hele reis bekijken hadden we meer last dan profijt van de plaatse-lijke reisbegeleider. In het midden latend of het opzet was of niet. Persoonlijk zijn wij ervan overtuigd dat als we een Nederlandse reisbegeleider bij ons hadden gehad het anders was gelopen. Want juist door de lange reisdagen de warmte de emoties die regelmatig hoop opliepen zijn we er als groep wel steeds weer uitgekomen, maar hebben we aan de reisbegeleider weinig tot niks gehad. De chauffeurs, zowel in het noorden Defar als in het zuiden Lamu, hebben prima werk verricht. Het was een leuke groep, we konden met iedereen goed overweg en maakte ook praatjes met iedereen. Wat wel heel fijn was want zeker als de emoties regelmatig hoog oplopen moet je ook wel weer verder kunnen. En dat was voor ons geen probleem. Speciale vermelding wil ik nog even doen van mijn plasmaatjes Lenie en Eva. Want ik weet niet hoe vaak, maar we hebben heel vaak samen de bosjes van Ethiopië onveilig gemaakt. Dit was eigenlijk onze eerste vakantie waarna wij zeiden, we zijn terug van vakantie, maar we zijn eigenlijk nu aan vakantie toe.